نامه یک حامی از تهران: «آب را برای کسی بفرستید که نامش را نمی‌دانم»

در سال ۱۴۰۲، آقای حیدری ۶۲ ساله از تهران، اولین بار با گزارش تلویزیونی از خشکسالی سیستان آشنا شد. همان شب، کمک ماهانه تنظیم کرد.

او می‌گوید: «من نمی‌توانم به آنجا بروم، اما می‌توانم آب را بفرستم.» تا امروز، کمک‌های او به سه پروژه مختلف رفته—آخرین آن، فیلتر مدرسه در حومه زاهدان.

تیم ما هر حامی ماهانه یک گزارش کوتاه پیامکی از پیشرفت پروژه‌ای که به آن متصل است دریافت می‌کند. آقای حیدری می‌گوید این پیام‌ها «بهترین رسید پرداخت» اوست.

داستان‌هایی مثل این، یادآور آن است که جنبش آب پاک، جنبشی مردمی است—نه فقط پروژه‌های مهندسی.