کاهش ساعتهای روزانه آبکشی، یعنی بازگشت زنان و دختران به آموزش، کسبوکار و سلامت. گزارش میدانی از دهبانو و روستاهای اطراف.
در بسیاری از روستاهای کمبرخوردار، آبکشی بر دوش زنان و دختران است—گاه تا ۶ ساعت در روز. این کار، پشتوانه نامرئی فقر آب است که در آمار رسمی دیده نمیشود.
خانم رضایی، ۴۲ ساله، میگوید: «قبلاً صبح تا ظهر فقط آب میآوردم. حالا صبحها کارگاه گلیمبافی دارم و سه زن دیگر با من کار میکنند.»
پژوهشهای منطقهای نشان میدهد با دسترسی به آب در شعاع کمتر از ۵۰۰ متر، احتمال تحصیل دختران در دوره راهنمایی ۲.۳ برابر میشود.
مجمع خیرین آب کشور در هر پروژه، شاخصهای جنسیتی (زمان آزادشده، درآمد، حضور مدرسه) را در گزارش پایانی ثبت میکند تا اثر واقعی کمکها مستند شود.